Z PAMIĘTNIKA NIEMŁODEJ JUŻ MĘŻATKI MAGDALENA SAMOZWANIEC

Premiera audiobooka "Z pamiętnika niemłodej już mężatki" Magdaleny Samozwaniec.

Z PAMIĘTNIKA NIEMŁODEJ JUŻ MĘŻATKI

MAGDALENA SAMOZWANIEC

autor: Magdalena Samozwaniec

tytuł: Z pamiętnika niemłodej już mężatki

kategoria: książka audio

czyta: Anna Komorowska

data premiery: 28.04.2010 r.

nakład: 1500 egz.

nośnik: 1 CD w formacie mp3

cena detal: 34,99 PLN

AUTORKA

Magdalena Samozwaniec, de domo Kossak, primo voto Starzewska, secundo voto Niewidowska (ur. 26 lipca 1894, Kraków, zm. 20 października 1972, Warszawa) – polska pisarka satyryczna, uważana przez jej współczesnych za jedną z najbardziej finezyjnych.

Wnuczka Juliusza Kossaka, córka Wojciecha Kossaka, siostra Jerzego Kossaka oraz Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej o której napisała książkę Zalotnica niebieska i z którą tworzyła przez całe życie idealny, intelektualno-emocjonalny duet. Autorka m.in. Na ustach grzechu purenonsensowej, satyrycznej parodii Trędowatej oraz zbeletryzowanych wspomnień barwnie opisujących rzeczywistość dwudziestolecia międzywojennego: Maria i Magdalena.

POWIEŚĆ

Wydawało się, że spuściznę literacką Magdaleny Samozwaniec znamy w całości i już nic nas nie zaskoczy. Aż nagle, po kilkudziesięciu latach od śmierci największej damy polskiej satyry, Rafał Podraza znalazł pożółkłe, nieuporządkowane kartki. Maszynopis jakiejś opublikowanej powieści – pomyślał. Okazało się jednak, że są to teksty nieznane.

Skrzące humorem, pisane z przekąsem i czułością wspomnienia o Krakowie sprzed dwóch wielkich wojen, o balach u Tarnowskich, od których zależało być albo nie być młodych panien. O tajnikach bardzo niewygodnej damskiej garderoby, o tym jak mleko potrafi uratować życie, gdy niechcący wypije się buteleczkę farby do włosów. O paryskich podróżach i footingu. Ale najsmaczniejsze są urocze anegdotki o najbliższej rodzinie. Tatce, czyli słynnym malarzu Wojciechu Kossaku i jego ukochanej klaczy, która wchodziła do salonu ku utrapieniu Mamidła. O siostrze Lilce, czyli Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej, która potrafiła pisać zawsze i wszędzie. O jej kolejnych miłościach i niepotrzebnej śmierci. O psikusach, jakie dziewczęta lubiły płatać rówieśnikom. O pewnym szlafroku w czerwone i czarne kwiaty, na który Magdalena upolowała męża. I jeszcze o wielu, wielu innych chwilach, postaciach i zdarzeniach. Ze świata, którego już nie ma. A wielka to sztuka – tęsknić za nim z humorem, dostrzegając z życzliwą ironią wszystkie kurioza współczesnego świata.